Colombia: deel 2
Door: Milou
Blijf op de hoogte en volg Milou
30 Oktober 2018 | Colombia, Bogota
Colombia: Medellin, Jardín, Salento, Bogotá
18 oktober ben ik eind van de middag van Cartagena naar Medellin gevlogen. Leonie en ik hebben de dag puffend doorgebracht in het hostel bij het zwembad aangezien het 40 graden was. Op het vliegveld hebben we afscheid genomen. Na ruim een uur vliegen landde ik in Medellin. De stad ligt vrij hoog dus het koelt lekker af ‘s avonds. Samen met een Australisch koppel heb ik de bus en metro genomen en nog ruim 20 min bergopwaarts gelopen (met bagage!) naar het hostel. Ik verbleef, net als in Bocas, in een Selina hostel. Een keten met super leuke hostels en alle voorzieningen die je maar kan bedenken. Ik heb in het restaurant van het hostel gegeten en daarna in bed 3 op reis afleveringen van Chili gekeken voor alvast wat voorpret.
Sinds tijden heb ik weer eens uitgeslapen. Bij de supermarkt heb ik ontbijt en snacks voor de hele week gehaald om wat geld te besparen. Ik verblijf hier wat langer dus dan is het het zeker waard om wat inkopen te doen. Niet lang na m’n brunch kwamen Kim en Niki aan. Kim ken ik van de San Blas tour samen met haar vriend Bart. Niki is een vriendin van Kim die ook met haar vriend aan het reizen was. Beide vriendjes moesten weer aan het werk dus zij zijn samen nog 3 weken door Colombia aan het reizen. Zij hadden het noorden van Colombia, net als Leo en ik, ook al gezien. De dag ervoor had ik voor ons drieën een free walking tour door het centrum van Medellin geboekt. De tour was super leuk en heel informatief. We leerden veel over de geschiedenis van de stad, de conflicten in de tijd van Pablo Escobar (zijn naam mag niet genoemd worden), belangrijke gebouwen en lokale lekkernijen. Na de tour hebben we pasta gekookt in het hostel en gedronken en gekaart om in de stemming te komen voor een avond uit. Het was even zoeken naar een leuke bar maar uiteindelijk hebben we hem gevonden en hebben we een top avond gehad! Er was zelfs een bar met een ballenbak!!
De volgende dag hadden we het even zwaar maar was het om 14u toch tijd voor de volgende free walking tour. Helemaal gratis zijn ze trouwens niet want er wordt een fooi verwacht maar dat is het zeker waard. Dit keer ging de tour door Communa 13, vroeger de gevaarlijkste wijk van Medellin en Medellin was de gevaarlijkste stad van de wereld. Ondanks de kater wist de gids ons te boeien met verhalen over de wijk en de prachtige graffiti kunstwerken die als een soort tijdlijn de gebeurtenissen weergeven. Het was goed om te zien dat de kinderen nu vrolijk op straat kunnen spelen. We kregen ook een optreden van een dansgroep die zich hebben verenigd om de kinderen van de straat te houden. Na de tour zijn we met de metro terug gegaan naar El Poblado, de wijk met alle hostels en restaurants. We hebben een heerlijke sushi burrito gegeten en zijn daarna 2 uur gaan powernappen voor onze tweede stapavond. Dit keer hebben we het iets rustiger aan gedaan en lagen we rond 3u in bed. Onze derde dag in Medellin konden we rustig opstarten. Om 14u zijn we samen met twee Nederlandse zussen en een gast uit Duitsland naar een voetbalwedstrijd gegaan van Medellin tegen Barranquilla, een stad in het noorden. Het was een hele ervaring om eens mee te maken. Van het fouilleren tot de supporters tot de wedstrijd zelf met maar liefst 14 gele kaarten. En de kleffe hotdog niet te vergeten die even werd opgepiept om de smaak van 2 dagen oud eraf te halen. Gelukkig had ik m’n Hema regenjassie mee wat het miezerde en we zaten net niet droog. Na de wedstrijd zijn we terug gegaan naar onze wijk en hebben we pokébowl gegeten met z’n allen. Het slaapgebrek eiste zijn tol dus we zijn lekker vroeg naar bed gegaan.
Een goede nachtrust was ook wel nodig want we hadden een vol programma voor de dag erna. Een dagtripje naar het nabij gelegen dorpje Guatapé, het kleurrijkste dorpje van Colombia. Het was even met de metro en toen 1,5 uur met de bus. Eerst hebben we even koffie gedronken op het centrale plein en daarna hebben we een rondje gelopen door het dorp. ‘s Middags hebben we heerlijke Indiaas geluncht en hebben we ons daarna met een tuktuk naar een hele hoge bergrots laten brengen. De 675 traptreden waren zwaar. We namen ons direct voor gezonder te gaan leven want het was op het gênante af hoe buiten adem we waren. We gaven de hoogte maar de schuld. Eenmaal boven hadden we prachtig uitzicht over de bergen, een meer met kleine eilandjes en het dorpje zelf. Toen we terugkwamen in Guatapé hebben we bustickets terug naar Medellin gekocht en nog maar een koffietje gedronken om de tijd te doden. Na een volle busrit terug naar Medellin hebben we Mexicaans gegeten bij een foodtruck en een lekker ijsje gehaald. Onze laatste dag zijn we gaan paragliden! Zo’n 40 minuten rijden vanaf Medellin lag het vertrekpunt. Met een zeer beknopte uitleg in het Spaans ging ik als eerste de lucht in. Het was echt super gaaf! Ik had zowel uitzicht over heel Medellin als over de bergen waar de stad tussen ligt. Doordat de wind was gedraaid in de tijd dat Kim en Niki in de lucht waren, konden zij niet op dezelfde plek landen. Daarom reed ik eerst met onze chauffeur naar die plek om hun op te halen en daarna door naar ons hostel. We hebben lekker geluncht en terwijl de meiden nog even de stad in gingen heb ik gechilld in het hostel. Rond etenstijd zijn we weer de wijk in gegaan en hebben we lekkere burgers gegeten. De Duitse jongen, die ook mee was naar de wedstrijd, had ons uitgenodigd voor een lokaal salsafeestje. Dat konden we natuurlijk niet afslaan. We waren blij dat we onze lange kleren toch nog even hadden verwisseld voor wat luchtigers want het was bloedheet in die bar en je kreeg het nog warmer van al dat salsa dansen. Er was een live band en genoeg mannen die goed konden leiden om ons zo de basics te leren. Toen we even buiten stonden om af te koelen heb ik nog wat karmapunten gescoord door een hotdog aan een zwerver te geven die me vertelde dat hij zo’n honger had (schouderklopje). De tent ging op tijd dicht dus de volgende ochtend waren we fit voor de doorreis naar Jardín.
Om half 1 stonden we braaf bij de busterminal die het hostel had doorgegeven om kaartjes te kopen voor de bus van 13u. Toen bleek dat we niet bij de Noord terminal moesten zijn maar bij de Zuid terminal. De taxi chauffeur nam mijn ‘rapido rapido’ erg serieus en uiteindelijk hebben we het gehaald. De busrit duurde vier uur en ging langs prachtige landschappen, door de bergen en over onverharde wegen. Nogal gaar kwamen we aan. Na het inchecken hebben we heerlijk Italiaans gegeten met een rood wijntje om vervolgens lekker in slaap te soezen. De volgende ochtend (alweer een maand onderweg!) wilden we een tour doen maar de verstrooide hostelmanager was vergeten (?) het te regelen en via een ander bureau kon niet meer. We hadden eigenlijk maar een dag gepland in Jardín maar besloten toch om nog een dag te blijven. We hebben het kleine dorpje verkend door van terras naar terras te gaan en overal koffie te drinken, taartjes te eten, te lunchen en te kletsen. Best lekker zo’n dagje niets doen. Eind van de middag zijn we met een kabelbaantje omhoog gegaan voor een supermooi uitzicht. Jardín is niet echt bekend bij toeristen wat het een extra leuke plek maakt. Hier zie je nog het pure Colombiaanse leven. Oude mannen die de hele dag met elkaar zitten te kaarten of te schaken, iedereen begroet elkaar en zodra de zon doorkomt trekken alle terrassen vol op het plein voor een goed bakkie pleur uit de regio. ‘s Avonds hebben we weer lekkere pasta gegeten en een film gekeken in de gemeenschappelijke ruimte.
De volgende ochtend was het zo ver. We werden met een jeep in een halfuur hoog de bergen in gereden. Daar wachtte onze gids die geen woord Engels sprak maar er wel onwijs veel zin in had. Het regende en ik moest, met frisse tegenzin, op een paard om 2 uur door de bergen te wandelen. In het begin vond ik het best eng en heb ik getwijfeld of ik het wel leuk vond. We reden met de paarden namelijk langs bizarre afgronden over smalle paadjes zonder enig idee hoe we dat beest aan moesten sturen. Behalve Kim, die heeft vroeger een paar jaar op paardrijden gezeten dus die vond het fantastisch. Een halfuurtje voor de stop hield het op met regenen en hadden we prachtig uitzicht over de koffie -en bananenplantages. Soepel als ik ben haalde ik nog even m’n legging open toen ik van het paard afgleed voor een zeer verdiend kopje koffie. Na de pauze liepen we met de ontzettend schattige gids de berg op richting een waterval van 70 meter. Op een gegeven moment konden we niet meer verder en wees hij naar een gat in een boomstronk. Ik dacht dat hij loco was geworden maar het was echt de bedoeling dat we daar doorheen gingen. Een korte tunnel door de boom leidden ons achter de waterval. Echt veilig was het niet maar hee, no risk no fun right? Later liepen we eromheen en zagen we de waterval van de voorkant. Super mooi! Eenmaal terug bij de paarden kregen we een lokale lunch uit een bananenblad. De weg terug op de paarden was een stuk leuker! Het zonnetje kwam door en het bleef droog. Ik had mijn wonderknol Princesa iets beter onder controle en met z’n vieren reden we door de zompige bergweggetjes en door beekjes terug naar het huis van de gids. We werden met de jeep teruggebracht naar het hostel waar een warme douche op ons wachtten om de paardenlucht van ons af te spoelen. Het was opeens super lekker weer dus we zijn snel naar het plein gegaan voor een biertje en wat zonnestralen op onze huid na al die ‘kou’.
Zaterdag was een pittige reisdag. Drie lokale bussen door de bergen die er in totaal 8 uur over deden om ons in Salento te brengen. Vooral de eerste bus was pittig. Door de bergen en onverharde weg deden we er 3,5 uur over om 53 km af te leggen. Ja, serieus. We werden warm ontvangen in het hostel en hebben lekker gegeten in een vegetarisch restaurant om ons tekort aan groenten wat kleiner te maken. Colombianen zijn dol op frituur en groenten komen niet echt voor in hun maaltijden. De volgende ochtend zijn we wederom op tijd opgestaan om te hiken door de Corcora Vallei. Een prachtig gebied met de langste palmbomen van de wereld (70 meter!). De hike was uitdagend met rotsen, gammele bruggen en kleine riviertjes waar je doorheen moest maar niet te zwaar dat het niet meer leuk was. Er waren een paar uitkijkpunten vanwaar je een waanzinnig uitzicht had over de vallei en de palmbomen. We hadden van het hostel lunchpakketten mee gekregen dus als echte padvinders hebben we die lekker opgesmikkeld bij de rivier. De tweede en tevens laatste avond hebben we samen met een Nederlandse gast die ik kende uit Medellin in een Israëlisch restaurant gegeten. De dag erna hebben we de bus naar Bogotá gepakt. Ik heb nog getwijfeld of ik niet wilde vliegen maar ik vond het te duur en onnodig. Daar kreeg ik snel spijt van... We moesten eerst een uurtje in een lokale bus naar een grote terminal. De bus die we daar boekten was super luxe met een wc achterin (life), WiFi, airco en business class stoelen die ver naar achter konden. Die 8 uur worden peanuts dacht ik. De eerste 2,5 uur waren alleen maar haarspeldbochten waar de chauffeur met hoog tempo doorheen ging. Ik werd kotsmisselijk en moest uiteindelijk ook twee keer overgeven. Ik voelde me echt verschrikkelijk en was helemaal aan het trillen toen we stopten voor een lunchpauze. Gelukkig waren Niki en Kim er voor me. Na de stop deed m’n primatour het goed en was de weg wat rustiger. Ik had allemaal afleveringen van een serie gedownload op m’n telefoon maar ik durfde alleen nog maar naar de weg te kijken in de hoop me niet meer zo beroerd te voelen. Gesloopt kwamen we aan in Bogotá. De stad ligt op 2600 meter hoogte dus het is hier behoorlijk fris. We namen een taxi naar het hostel (weer Selina) en trakteerden onszelf op lekker eten.
Dinsdagochtend zijn we rustig opgestaan en hebben we heerlijk ontbeten in het restaurant van het hostel. Ik heb m’n was weg gebracht naar een wasserette wat erg hard nodig was en ben een fietstour gaan doen. Niki en Kim vliegen morgen naar huis dus zij wilden graag een rustig dagje doorbrengen in een mall. De fietstour was mega leuk! Met een groep van 8 personen gingen we door het centrum van Bogotá fietsen. De tour duurde vijf uur dus gelukkig stopten we regelmatig. Eerst liet de gids ons wat pleinen en belangrijke gebouwen zien en vertelde wat over de geschiedenis van de stad. Later maakten we een stop bij een chocoladefabriek, lokale markt waar we allemaal onbekende fruitsoorten mochten proeven, een koffiefabriek met waanzinnige espresso en graffiti muurschilderingen met diepe betekenissen. De tour eindigde met een biertje en het lokale spel/sport Tejo. Op een schuine wand van klei leg je papiertjes met kruid erin in een cirkel en dan gooi je van een afstand een steen. Als de steen het papiertje raakt explodeert die met een harde knal en heb je een punt. Als je in de cirkel gooit krijg je twee punten. Onze groep faalden nogal maar het was erg leuk om eens keer te doen! Deze tour was de perfecte manier om de hightlights van Bogotá te zien in een dag. Eenmaal terug heb ik m’n schone was opgehaald, gedoucht en m’n tas ingepakt voor morgen. Morgen vlieg ik naar Quito, Ecuador. Land nummer drie alweer! Ik ben in totaal 3,5 week in Colombia geweest en het was echt geweldig! Ik heb met super leuke mensen samen gereisd en ik hoop dat het in Ecuador ook weer zo makkelijk gaat.
18 oktober ben ik eind van de middag van Cartagena naar Medellin gevlogen. Leonie en ik hebben de dag puffend doorgebracht in het hostel bij het zwembad aangezien het 40 graden was. Op het vliegveld hebben we afscheid genomen. Na ruim een uur vliegen landde ik in Medellin. De stad ligt vrij hoog dus het koelt lekker af ‘s avonds. Samen met een Australisch koppel heb ik de bus en metro genomen en nog ruim 20 min bergopwaarts gelopen (met bagage!) naar het hostel. Ik verbleef, net als in Bocas, in een Selina hostel. Een keten met super leuke hostels en alle voorzieningen die je maar kan bedenken. Ik heb in het restaurant van het hostel gegeten en daarna in bed 3 op reis afleveringen van Chili gekeken voor alvast wat voorpret.
Sinds tijden heb ik weer eens uitgeslapen. Bij de supermarkt heb ik ontbijt en snacks voor de hele week gehaald om wat geld te besparen. Ik verblijf hier wat langer dus dan is het het zeker waard om wat inkopen te doen. Niet lang na m’n brunch kwamen Kim en Niki aan. Kim ken ik van de San Blas tour samen met haar vriend Bart. Niki is een vriendin van Kim die ook met haar vriend aan het reizen was. Beide vriendjes moesten weer aan het werk dus zij zijn samen nog 3 weken door Colombia aan het reizen. Zij hadden het noorden van Colombia, net als Leo en ik, ook al gezien. De dag ervoor had ik voor ons drieën een free walking tour door het centrum van Medellin geboekt. De tour was super leuk en heel informatief. We leerden veel over de geschiedenis van de stad, de conflicten in de tijd van Pablo Escobar (zijn naam mag niet genoemd worden), belangrijke gebouwen en lokale lekkernijen. Na de tour hebben we pasta gekookt in het hostel en gedronken en gekaart om in de stemming te komen voor een avond uit. Het was even zoeken naar een leuke bar maar uiteindelijk hebben we hem gevonden en hebben we een top avond gehad! Er was zelfs een bar met een ballenbak!!
De volgende dag hadden we het even zwaar maar was het om 14u toch tijd voor de volgende free walking tour. Helemaal gratis zijn ze trouwens niet want er wordt een fooi verwacht maar dat is het zeker waard. Dit keer ging de tour door Communa 13, vroeger de gevaarlijkste wijk van Medellin en Medellin was de gevaarlijkste stad van de wereld. Ondanks de kater wist de gids ons te boeien met verhalen over de wijk en de prachtige graffiti kunstwerken die als een soort tijdlijn de gebeurtenissen weergeven. Het was goed om te zien dat de kinderen nu vrolijk op straat kunnen spelen. We kregen ook een optreden van een dansgroep die zich hebben verenigd om de kinderen van de straat te houden. Na de tour zijn we met de metro terug gegaan naar El Poblado, de wijk met alle hostels en restaurants. We hebben een heerlijke sushi burrito gegeten en zijn daarna 2 uur gaan powernappen voor onze tweede stapavond. Dit keer hebben we het iets rustiger aan gedaan en lagen we rond 3u in bed. Onze derde dag in Medellin konden we rustig opstarten. Om 14u zijn we samen met twee Nederlandse zussen en een gast uit Duitsland naar een voetbalwedstrijd gegaan van Medellin tegen Barranquilla, een stad in het noorden. Het was een hele ervaring om eens mee te maken. Van het fouilleren tot de supporters tot de wedstrijd zelf met maar liefst 14 gele kaarten. En de kleffe hotdog niet te vergeten die even werd opgepiept om de smaak van 2 dagen oud eraf te halen. Gelukkig had ik m’n Hema regenjassie mee wat het miezerde en we zaten net niet droog. Na de wedstrijd zijn we terug gegaan naar onze wijk en hebben we pokébowl gegeten met z’n allen. Het slaapgebrek eiste zijn tol dus we zijn lekker vroeg naar bed gegaan.
Een goede nachtrust was ook wel nodig want we hadden een vol programma voor de dag erna. Een dagtripje naar het nabij gelegen dorpje Guatapé, het kleurrijkste dorpje van Colombia. Het was even met de metro en toen 1,5 uur met de bus. Eerst hebben we even koffie gedronken op het centrale plein en daarna hebben we een rondje gelopen door het dorp. ‘s Middags hebben we heerlijke Indiaas geluncht en hebben we ons daarna met een tuktuk naar een hele hoge bergrots laten brengen. De 675 traptreden waren zwaar. We namen ons direct voor gezonder te gaan leven want het was op het gênante af hoe buiten adem we waren. We gaven de hoogte maar de schuld. Eenmaal boven hadden we prachtig uitzicht over de bergen, een meer met kleine eilandjes en het dorpje zelf. Toen we terugkwamen in Guatapé hebben we bustickets terug naar Medellin gekocht en nog maar een koffietje gedronken om de tijd te doden. Na een volle busrit terug naar Medellin hebben we Mexicaans gegeten bij een foodtruck en een lekker ijsje gehaald. Onze laatste dag zijn we gaan paragliden! Zo’n 40 minuten rijden vanaf Medellin lag het vertrekpunt. Met een zeer beknopte uitleg in het Spaans ging ik als eerste de lucht in. Het was echt super gaaf! Ik had zowel uitzicht over heel Medellin als over de bergen waar de stad tussen ligt. Doordat de wind was gedraaid in de tijd dat Kim en Niki in de lucht waren, konden zij niet op dezelfde plek landen. Daarom reed ik eerst met onze chauffeur naar die plek om hun op te halen en daarna door naar ons hostel. We hebben lekker geluncht en terwijl de meiden nog even de stad in gingen heb ik gechilld in het hostel. Rond etenstijd zijn we weer de wijk in gegaan en hebben we lekkere burgers gegeten. De Duitse jongen, die ook mee was naar de wedstrijd, had ons uitgenodigd voor een lokaal salsafeestje. Dat konden we natuurlijk niet afslaan. We waren blij dat we onze lange kleren toch nog even hadden verwisseld voor wat luchtigers want het was bloedheet in die bar en je kreeg het nog warmer van al dat salsa dansen. Er was een live band en genoeg mannen die goed konden leiden om ons zo de basics te leren. Toen we even buiten stonden om af te koelen heb ik nog wat karmapunten gescoord door een hotdog aan een zwerver te geven die me vertelde dat hij zo’n honger had (schouderklopje). De tent ging op tijd dicht dus de volgende ochtend waren we fit voor de doorreis naar Jardín.
Om half 1 stonden we braaf bij de busterminal die het hostel had doorgegeven om kaartjes te kopen voor de bus van 13u. Toen bleek dat we niet bij de Noord terminal moesten zijn maar bij de Zuid terminal. De taxi chauffeur nam mijn ‘rapido rapido’ erg serieus en uiteindelijk hebben we het gehaald. De busrit duurde vier uur en ging langs prachtige landschappen, door de bergen en over onverharde wegen. Nogal gaar kwamen we aan. Na het inchecken hebben we heerlijk Italiaans gegeten met een rood wijntje om vervolgens lekker in slaap te soezen. De volgende ochtend (alweer een maand onderweg!) wilden we een tour doen maar de verstrooide hostelmanager was vergeten (?) het te regelen en via een ander bureau kon niet meer. We hadden eigenlijk maar een dag gepland in Jardín maar besloten toch om nog een dag te blijven. We hebben het kleine dorpje verkend door van terras naar terras te gaan en overal koffie te drinken, taartjes te eten, te lunchen en te kletsen. Best lekker zo’n dagje niets doen. Eind van de middag zijn we met een kabelbaantje omhoog gegaan voor een supermooi uitzicht. Jardín is niet echt bekend bij toeristen wat het een extra leuke plek maakt. Hier zie je nog het pure Colombiaanse leven. Oude mannen die de hele dag met elkaar zitten te kaarten of te schaken, iedereen begroet elkaar en zodra de zon doorkomt trekken alle terrassen vol op het plein voor een goed bakkie pleur uit de regio. ‘s Avonds hebben we weer lekkere pasta gegeten en een film gekeken in de gemeenschappelijke ruimte.
De volgende ochtend was het zo ver. We werden met een jeep in een halfuur hoog de bergen in gereden. Daar wachtte onze gids die geen woord Engels sprak maar er wel onwijs veel zin in had. Het regende en ik moest, met frisse tegenzin, op een paard om 2 uur door de bergen te wandelen. In het begin vond ik het best eng en heb ik getwijfeld of ik het wel leuk vond. We reden met de paarden namelijk langs bizarre afgronden over smalle paadjes zonder enig idee hoe we dat beest aan moesten sturen. Behalve Kim, die heeft vroeger een paar jaar op paardrijden gezeten dus die vond het fantastisch. Een halfuurtje voor de stop hield het op met regenen en hadden we prachtig uitzicht over de koffie -en bananenplantages. Soepel als ik ben haalde ik nog even m’n legging open toen ik van het paard afgleed voor een zeer verdiend kopje koffie. Na de pauze liepen we met de ontzettend schattige gids de berg op richting een waterval van 70 meter. Op een gegeven moment konden we niet meer verder en wees hij naar een gat in een boomstronk. Ik dacht dat hij loco was geworden maar het was echt de bedoeling dat we daar doorheen gingen. Een korte tunnel door de boom leidden ons achter de waterval. Echt veilig was het niet maar hee, no risk no fun right? Later liepen we eromheen en zagen we de waterval van de voorkant. Super mooi! Eenmaal terug bij de paarden kregen we een lokale lunch uit een bananenblad. De weg terug op de paarden was een stuk leuker! Het zonnetje kwam door en het bleef droog. Ik had mijn wonderknol Princesa iets beter onder controle en met z’n vieren reden we door de zompige bergweggetjes en door beekjes terug naar het huis van de gids. We werden met de jeep teruggebracht naar het hostel waar een warme douche op ons wachtten om de paardenlucht van ons af te spoelen. Het was opeens super lekker weer dus we zijn snel naar het plein gegaan voor een biertje en wat zonnestralen op onze huid na al die ‘kou’.
Zaterdag was een pittige reisdag. Drie lokale bussen door de bergen die er in totaal 8 uur over deden om ons in Salento te brengen. Vooral de eerste bus was pittig. Door de bergen en onverharde weg deden we er 3,5 uur over om 53 km af te leggen. Ja, serieus. We werden warm ontvangen in het hostel en hebben lekker gegeten in een vegetarisch restaurant om ons tekort aan groenten wat kleiner te maken. Colombianen zijn dol op frituur en groenten komen niet echt voor in hun maaltijden. De volgende ochtend zijn we wederom op tijd opgestaan om te hiken door de Corcora Vallei. Een prachtig gebied met de langste palmbomen van de wereld (70 meter!). De hike was uitdagend met rotsen, gammele bruggen en kleine riviertjes waar je doorheen moest maar niet te zwaar dat het niet meer leuk was. Er waren een paar uitkijkpunten vanwaar je een waanzinnig uitzicht had over de vallei en de palmbomen. We hadden van het hostel lunchpakketten mee gekregen dus als echte padvinders hebben we die lekker opgesmikkeld bij de rivier. De tweede en tevens laatste avond hebben we samen met een Nederlandse gast die ik kende uit Medellin in een Israëlisch restaurant gegeten. De dag erna hebben we de bus naar Bogotá gepakt. Ik heb nog getwijfeld of ik niet wilde vliegen maar ik vond het te duur en onnodig. Daar kreeg ik snel spijt van... We moesten eerst een uurtje in een lokale bus naar een grote terminal. De bus die we daar boekten was super luxe met een wc achterin (life), WiFi, airco en business class stoelen die ver naar achter konden. Die 8 uur worden peanuts dacht ik. De eerste 2,5 uur waren alleen maar haarspeldbochten waar de chauffeur met hoog tempo doorheen ging. Ik werd kotsmisselijk en moest uiteindelijk ook twee keer overgeven. Ik voelde me echt verschrikkelijk en was helemaal aan het trillen toen we stopten voor een lunchpauze. Gelukkig waren Niki en Kim er voor me. Na de stop deed m’n primatour het goed en was de weg wat rustiger. Ik had allemaal afleveringen van een serie gedownload op m’n telefoon maar ik durfde alleen nog maar naar de weg te kijken in de hoop me niet meer zo beroerd te voelen. Gesloopt kwamen we aan in Bogotá. De stad ligt op 2600 meter hoogte dus het is hier behoorlijk fris. We namen een taxi naar het hostel (weer Selina) en trakteerden onszelf op lekker eten.
Dinsdagochtend zijn we rustig opgestaan en hebben we heerlijk ontbeten in het restaurant van het hostel. Ik heb m’n was weg gebracht naar een wasserette wat erg hard nodig was en ben een fietstour gaan doen. Niki en Kim vliegen morgen naar huis dus zij wilden graag een rustig dagje doorbrengen in een mall. De fietstour was mega leuk! Met een groep van 8 personen gingen we door het centrum van Bogotá fietsen. De tour duurde vijf uur dus gelukkig stopten we regelmatig. Eerst liet de gids ons wat pleinen en belangrijke gebouwen zien en vertelde wat over de geschiedenis van de stad. Later maakten we een stop bij een chocoladefabriek, lokale markt waar we allemaal onbekende fruitsoorten mochten proeven, een koffiefabriek met waanzinnige espresso en graffiti muurschilderingen met diepe betekenissen. De tour eindigde met een biertje en het lokale spel/sport Tejo. Op een schuine wand van klei leg je papiertjes met kruid erin in een cirkel en dan gooi je van een afstand een steen. Als de steen het papiertje raakt explodeert die met een harde knal en heb je een punt. Als je in de cirkel gooit krijg je twee punten. Onze groep faalden nogal maar het was erg leuk om eens keer te doen! Deze tour was de perfecte manier om de hightlights van Bogotá te zien in een dag. Eenmaal terug heb ik m’n schone was opgehaald, gedoucht en m’n tas ingepakt voor morgen. Morgen vlieg ik naar Quito, Ecuador. Land nummer drie alweer! Ik ben in totaal 3,5 week in Colombia geweest en het was echt geweldig! Ik heb met super leuke mensen samen gereisd en ik hoop dat het in Ecuador ook weer zo makkelijk gaat.
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
