Filipijnen: 2 t/m 9 januari

M’n reis naar het vliegveld verliep soepel en met maar een halfuurtje vertraging stegen we om 23u op. De vlucht duurde zo’n 4,5 uur. Ik was behoorlijk moe toen ik aan kwam en het regende kei-keihard maar ik vond het allemaal niet erg. Het was zo leuk om het Filipijnse volk weer te zien en het tropische klimaat te voelen en te ruiken. De taxichauffeur herkende m’n hotel en zonder problemen werd ik afgezet en ingecheckt. Ik had mezelf voor de eerste nacht getrakteerd op een eigen hotelkamer voor maar liefst 14 euro. Ik heb lekker uitgeslapen en ben daarna met een taxi naar het oudste fort van het land gegaan. Er was een bruiloft bezig wat er super mooi uitzag. Daarna ben ik nog naar een oude kerk gegaan waar allemaal filipino’s kaarsen aanstaken en de dienst bijwoonden. ‘S avonds ben ik seafood gaan eten bij een restaurant uit de Lonely Planet. Ik moet weer even wennen aan dat iedereen me hier ma’am noemt. Op m’n 19e voelde ik me oud toen ze dat zeiden en nog steeds. Toen ik voor het eerst weer een San Miguel biertje proefde was m’n herinnering meteen weer in de sunset bar in El Nido 3 jaar geleden.

De volgende ochtend heb ik om 11u de bus genomen naar Moalboal. Het was een prachtige weg langs palmbomen, rijstvelden en bergen. Vanaf de busstop was het nog een kort stukje met de tricycle naar m’n hostel. Het was een straat parallel aan het strand met aan weerszijden restaurants, hostels en diveshops. Perfect. Ik heb even rondgelopen en twee duiken geboekt voor de volgende dag. Daarna ben ik op het strand gaan liggen. Zo heerlijk dat het 30 graden met zon is na ruim een maand temperaturen onder nul. En het gevoel van na een lange tijd (lees: 4 maanden) je voeten weer in je zand zetten is zo lekker. Zelfs van de vochtigheid geniet ik. Toen ik vlak voor de prachtige zonsondergang even de zee in ging werd ik gebeten door een sardientje (for real). Ik stond erop en toen ik het van m’n voet wilde pakken, beet hij nog eens in m’n vinger. Het deed best veel pijn en m’n vinger zwol helemaal op. De koude douche ‘s avonds was weer even schakelen maar na een keer was ik er wel weer aan gewend.

Donderdag heb ik twee prachtige duiken gemaakt. Het was een leuke duikschool en alles was goed geregeld. Tussendoor kwamen we terug aan land om te lunchen en kon ik nog even op het strand liggen. Ik besloot de dag erna ook nog een keer te duiken. De avond heb ik gespendeerd in een leuk café met goed WiFi en m’n Lonely Planet om wat plannen te maken voor de komende dagen.

Na de duik de volgende dag ben ik naar White Beach gegaan met een tricycle. Een wat mooier strand dan die bij het hostel. Helaas was het bewolkt en werd het was frisser (lees: 25 graden) dus ben ik na 1,5 uur terug gegaan.

6 januari heb ik me per motorbike laten vervoeren naar de bushalte, toen een bus en een tricycle gepakt naar de boot en de boot gepakt naar Dumaguete. Een stad op het eiland Negros. Volgens Lonely Planet was het een hele chille stad en was het hostel waar ik verbleef een must visit. Dat viel een beetje tegen maar het dakterras maakte een hoop goed. Na een lekkere lunch ben ik naar een mall gegaan om wat snacks en boeken te kopen. De laatste keer dat ik een boek heb gelezen voor m’n eigen plezier (op Lonely Planet na) was oprecht de vorige keer in Zuidoost-Azië dus het werd wel weer eens tijd vond ik. M’n vinger had eindelijk weer z’n normale vorm na 3 dagen.

De volgende dag stond ik 6.45 sharp klaar in de diveshop naast het hostel. We moesten nog een stukje rijden naar de kust. Ik bewonderde de filipino’s die met z’n vijven op een scooter zitten of een levend varken met een spin achterop hun scooter binden. Het was een heerlijke dag. Ik heb twee waanzinnige duiken gemaakt samen met m’n privé divemaster. We hebben meer dan 10 schildpadden gezien, waaronder eentje van zo’n 1,5 meter. Ook hebben we nemo, zeeslangen, moray eels, schorpioenen en frog fish gezien en nog heel veel andere dieren en kleurrijk koraal.

Tussen de duiken door en na de duik heb ik even goed aan m’n kleur gewerkt op het dak van de boot. Er moest even een tandje bij vond ik zelf. ‘S avonds was ik lekker rozig van de hele dag op het water en ben ik na het terugkijken van Wie is de mol? naar bed gegaan.

Maandagochtend kon ik rustig opstaan en heb ik de boot gepakt naar het eiland Siquijor. Ik heb een super leuk hostel aan het strand. Ik heb lekker geluncht op het strand en me daarna verplaatst naar de hangmat tussen twee palmbomen met een van m’n nieuwe boeken en eenn biertje. Wat wil je nog meer? Ik heb daar gezeten tot het te donker werd om de letters te lezen. Ik heb me verplaatst naar de tafeltjes op het strand voor een lekker diner in het zachte avondwindje. Het is moeilijk om hier niet heel gelukkig te zijn.

De volgende ochtend werd ik om 9u opgehaald door m’n motorbike chauffeur Danny. Een local die me de dag ervoor van de boot naar m’n hostel had bracht. Voor een tientje was hij de hele dag m’n chauffeur/gids/fotograaf en liet hij me het eiland zien. Na de val in Nicaragua zag ik het niet zo zitten om zelf te rijden. En bovendien kon ik nu veel beter genieten van de omgeving en hoefde ik ook niet te zoeken waar we heen moesten want Danny kende het eiland op z’n duimpje. We zijn gestopt bij een boom van 500 jaar oud, mooie stranden, een waterval, een Filipijnse bakkerij en de kaartverkoop voor de boten naar Bohol zodat ik vast een kaartje kon kopen. Onderweg zoefde het rustige Filipijnse leven aan me voorbij en zag ik prachtige rijstvelden en palm -en bananenbomen. Rond lunchtijd was ik terug en heb ik de rest van de dag op het strand gelegen en m’n boek uitgelezen zodat ik het kon ruilen met een boek uit de ruilkast in het hostel.

Woensdag werd ik om 12u opgehaald door Danny en bracht hij me naar de boot. Na even wachten vertrok de boot naar een nieuw eiland: Bohol.